ऐनक

"च्यायला दिसेना यातून नीट" नुकताच डोळे तपासून नविन चष्मा केलेला, तो काढत वैतागत मन्या म्हणाला..
पारंपारिक कोकणस्थ कुटुंबात वाढलेला मन्या.. आईचा लड़का आणि लग्नानंतर बायकोनेही लाडवलेले...
प्रत्येक गोष्ट जिथल्या तिथे पाहिजे आणि जशीच्या तशी.. आवडी निवडी ठरलेल्या आणि त्यात बदल नाही म्हणजे भाजी जेवढी शिजायला पाहिजे तेवढीच शिजायला पाहिजे,थोडीही कमी जास्त नाही चालणार. झालीच तर लगेच बायकोला फ़ोन लावून तिची शाळा घेणार....
बायको सुगरण आणि मुलं डामरट पण मन्याच्या काळजाची तार....
बाहेरचे खायला फारसे आवडत नाही असे घरी सांगुन सुगरण बायको कडून चविष्ट पदार्थ करवून घेणार...
ते फस्त करणार आणि बाहेरचे डब्यात घेऊन खाल्लेच तर मित्राच्या नावाखाली खपवणार...
तर अश्या या मन्याला लागला चाळीशीचा दागिना, अर्थातच चश्मा... त्यात भरीस भर म्हणजे एका डोळ्याला लांबचा नंबर...  
आपल्या आयुष्यात झालेल्या या आमूलाग्र बदलाला मन्या, खंबीरपणे सामोरे जाण्याचा शर्थीने प्रयत्न करत होता. 
आधी बरेच दिवस वाचायला त्रास होतोय आणि डोकं दुखतय असं तो रोजच आपल्या सवंगडयांना सांगत होता...
काळजीने सगळे 'अरे..! जाऊन ये डॉक्टर कडे' असा सल्लाही देत. पण डोळ्याला नंबर निघाला तर. या धास्तीने तो जाणे टाळत होता. सायनसचा त्रास तसाही होताच, तर कदाचित त्यानेही दुखत असेन असं त्याला वाटे.
पण मनाच्या कोपऱ्यात त्याला माहीत होते, 'हे दुखणे वेगळे आहे' शेवटी धीर करून मन्या डोळ्यांच्या Doctor कडे पोहचला आणि भिती खरी ठरली. चाळीशी आली आणि लागली देखील. 
दुसऱ्या दिवशी Office मध्ये आल्यावर जाहीर केले "चष्मा लागला आहे" मित्रमंडळी एवढी जिवाभावाची की आलेली संधी कसं काय दवडतील?!!
"चष्मा नाही चाळीशी लागलीय" ह्याचा तर रेटाच चालू झाला, "मग सगळं खायचं, नसता लागला चष्मा"
लेकीने तर घरी declare केले  "बाबा आता तू माझ्या शाळेत येऊ नकोस, आजोबा वाटशील." बिचारा मन्या! हे सगळे टोमणे ऐकंतच आपल्या चष्म्याविषयीच्या कुतुहलाला पण जागृत ठेवत होता. "मग एका दिवसातच मिळेल का कुठे चष्मा?" "माझ्या नाकावर बसणारा, मला बघून घ्यावा लागेल ना?" " चांगला टिकाऊ कुठे मिळेल? जवळचा आणि लांबचा वेगवेगळा करायचा का?" हे व असे अनेक प्रश्न. Office मधून सुटल्या सुटल्या मन्याने चष्माघर गाठले आणि चष्मा करायला दिला. 
दुसऱ्या दिवशी Office मध्ये आल्या आल्या लहान मुल कसे त्यासाठी घेतलेली एखादी वस्तू कौतुकाने दाखवते तसा मन्याने चष्मा दाखवला. मन्या उंच, गुबगुबीत व दिसण्यातही कोकणस्थ आणि चष्मा केला होता Rimless...
छानच दिसत होता त्याला आता आपल्यावर कोसळलेली डोकेदुखी आणि डोळे दुखीचे संकट टळले ह्याचा दिलासा त्याला वाटत होता.
त्याने चष्मा घातला युद्धावर निघालेला योद्धा जसं चिलखत घालतात तसा त्याने चष्मा घातला.
थोड़ा वेळ काम केले आणि परत अस्वस्थ झाला. डोके आणि डोळे दुखत होते. चष्मा घातल्यावर सुद्धा. त्याने चष्मा काढून ठेवला डोळ्याला आराम वाटला. लगेच त्याने विचारले,"चष्मा घातल्यावर सगळे मोठे मोठे दिसते का?" तसं तर दिसत नाही. मग त्याला साक्षात्कार झाला की चष्मा नसल्यावर सामान्य डोळ्यांना जसे दिसते तसे चष्मा घातल्यावर दिसणे अपेक्षित आहे. तेवढयात कुणीतरी म्हणाले की, अजुन डोळ्यांना सवय नाहीये म्हणून तसं होत असेल मन्याला ते ही पटले...
त्याने लगेच प्रमाणिकपणे चष्मा घातला पण लगेच थोड्या वेळातच तो परत लगेच काढला त्याला लक्षात आले की काहीतरी गडबड झाली आहे तातडीने चष्मा घेऊन तो चष्मेवाल्या कडे गेला. 
मन्याला जवळचा आणि लांबचा असे दोन्ही नंबर होते. पण चष्मा फक्त जवळच्या नंबरचा केला होता आणि त्यातही तो करायला चुकला होता चष्म्याच्या नावाखाली भिंग दिले होते, म्हणून मन्याला सगळे मोठे मोठे दिसत होते. मन्याने लगेच नवीन चष्मा करायला टाकला...
तेवढ्यात मन्याच्या मनात एक विचार डोकावला "Lens करून घेऊ का?, नको नको कुठे नसत्या भानगडी." 
आता चष्मा बरोबर नंबरचा होता. डॉक्टर ने मन्याला सांगितले की सवय होई पर्यंत थोड़ा वेळ लागेल, पण वापरत रहा म्हणजे लवकर सवय होईल. 
मन्या बरं म्हणून चष्मा घेऊन आला. मन्या, अचानक आयुष्यात बदललेल्या घडामोडींची सवय करून घ्यायचा प्रयत्न करत होता.
त्यातच Office  मध्ये एका ताईने, 'अरे तुला जर चष्मा लावून त्रास होत असेल तर तुला चष्मा नसेनच' अशी भाबडी आशा दिली. पण निराधार सकारात्मकता ती...
चष्मा तर आता आयुष्यभरसाठी लागला होता. मान्याकडे तीन चष्मे झाले.. जवळचा लांबचा आणि भिंगाचा, पण आता मन्याच्या मनाला चष्मा लागल्याचे दुःख जसे सहन करायचे होते तसे आता डब्यातले गाजरपण आयुष्यभरासाठी मागे लागले होते......