Diet (फसलेला) plan

"ताई, हा घ्या प्रसाद", असे म्हणून उकडीचा मोदक त्या युवतीने माझ्या हातात ठेवला. तोंडात टाकणार तेवढ्यात गुरुजींचा आवाज कानात घुमला...
"माप पडतय!!! माप पडतय!!!"
मी मोदकाला नमस्कार केला आणि त्याला डब्यात बंद केला...
आती रात्रीच्या पंचावन्न मिनिटात त्याला न्याय मिळणार होता..

एवढयातच गुरुजींच्या Diet विषयी आणि त्याच्या आलेल्या चांगल्या  परिणामांविषयी ऐकले होते, म्हणलं चला करून बघावे.. ह्या diet ला side effect काहीच नव्हते आणि झालो तर बारिकच होणार..(बारिक होण्याची कल्पनाच इतकी रमरणीय असते की माणूस कुणीही सांगेल तो पर्याय करुन बघतो त्यात गुरुजी तर स्वतः डॉक्टर आणि त्यांचे diet शास्त्रोक्त)

गुरूजींचे diet एकदम सोपे होते.. (म्हणजे निदान ऐकायला तरी) दिवसातून दोनदाच पंचावन्न मिनिटे हवे ते आणि हवे तेवढे खायचे बाकी दिवसभरात भूक लागली तर एक टोमॅटो, हवे तेवढे ताक आणि नारळ पाणी.
बस्स!! मग अगदी calendar बघून trip वरून परत आल्यानंतरच्या तिसऱ्या दिवसाचा मुहूर्त काढला (आणि संपूर्ण trip आता परत जाऊन diet सुरू करणार, खाण्या पिण्यावर पथ्य येणार म्हणुन ट्रिपभर वाट्टेल तसे खाल्ले)
मुहूर्ताच्या दिवशी सकाळी 'आता युद्ध सुरू होणार' अश्या प्रकारच्या भावना होत्या मनात.. सकाळच्या वेळेत ११:३० ते १२:२५ हे पंचावन्न मिनिटे ठरले तर रात्रीचे ७:३० ते ८:२५ हे. (आणि मधला संपूर्ण वेळ ह्या पंचावन्न मिनिटांची वाट बघण्यात जाणार होता हे लक्षातच नाही आले) पहिल्या दिवशी ऊठल्या-ऊठल्या नारळ पाणी प्यायले... छान सागर संगीत स्वयंपाक करून जेवणाचा (भरपूर) डब्बा भरला.. ऑफिस मध्ये जाहीर केलेलेच होते की आता मी लवकर जेवणार आहे त्यामुळे सगळेच सकाळपासून 'आजपासून काय गुरूजींचे diet का?' असे प्रश्न मला विचारत होते. पण माझा निर्धार पक्का होता. Office मध्ये पोहचल्या पासून सतत लक्ष घड्याळाकडे होते. जसे ११:३० झाले तशी डब्याची पिशवी उचलून थेट canteen गाठले.. लहानपणी शाळा सुटल्यावर जी भावना होत होती तीच जाणवली सगळे डबे पटापट उघडले आणि जठर अग्निला समिधा वाहिल्या.. शांत वाटले. परत काम चालू झाले आणि तीन तास काही जाणवले नाही मग थोड्या थोड्या वेळाने दोनदा ताक प्यायले, सतत घडल्याकडे लक्ष होतेच.. संध्याकाळच्या 55 मिनिटांची वेळ घरी जाऊन ७:३० वाजता ची होती.. 

पुढचे दहा दिवस  हा दिनक्रम उत्साहाने चालू होता. मग अचानक सासूबाईंच्या मैत्रिणी घरी आल्या. सासूबाईंनी विविध रूचकर पदार्थ बनविण्याचा बेत केला. अर्थातच मी मदत केली. पण माझ्या मनाच्या संयमाची अत्यंत परिक्षा घेतली गेली. कारण साधी चव बघण्यात पण माप पडते ना!  कसेबसे स्वतःला समजावले आणि चवीपासून लांब ठेवले. सासूबाईंची मैत्रिण पण गुरूजींचे diet करत होती. मला इतका आधार वाटला पण त्यांना दहा दिवसातच फरक जाणवला होता. कारण त्या रोज ४० मिनिटे चालायच्या. अरे देवा! गुरूजींच्या diet मध्ये हे पण होते होय! मी ते केलेच नाही. पण ठीके म्हणले आता करू. रोज सकाळी २० मिनिटे आणि संध्याकाळी २० मिनिटे चालायचे ठरवले आणि दोन दिवससुद्धा ते जमवता आले नाही. त्यातून पुढच्या आठवड्यात   येणारे मित्रमंडळींचे कार्यक्रम आणि office मध्ये जिवलगांचे वाढदिवस माझ्या diet संकल्पनेची माती करणारे ठरले. मी बारशाची बर्फी, मुंजीचा पेढा, लग्नाचा लाडू, वाढदिवसाचा केक मनसोक्त खाल्ला. कसेबसे सगळे पंचावन्न मिनिटात बसवत होते..

आता गुरूजींचा diet चालू करून साधारण महिना झाला असेल म्हणलं चला वजन करूयात. तर वजन काटा जिथल्या तिथेच. १ gm सुद्धा अलिकडे येण्याचे त्याने कष्ट घेतले नाहीत. पण माझ्यातला सकारात्मक वृत्तीने मला हरू दिले नाही. म्हणलं चला निदान वजन वाढले तरी नाही. अजून थोडा प्रयत्न केला तर होईल कमी.
मग मला अचानक कळले की जे लोकं diet करतात त्यांचा म्हणे एक cheating day असतो. त्या  दिवशी ते diet पाळत नाहीत. मला ऊगाचच दिलासा वाटला.
पुढचे काही दिवस घड्याळा कडेच जास्त लक्ष असायचे. मला अचानकच वेळेचे त्यातुनही मिनिटा मिनिटाचे महत्त्व वाटू लागले. आधी ठरविले की महिन्यातून एक दिवस cheating करायची. अचानक मैत्रिणीं बरोबर बाहेर गेले आणि तोच दिवस cheating ठरला. पण मग जाऊ दे अजाणतेपणी झाले असे म्हणुन आता महिनाभर  प्रामाणिक पणे diet करूयात असे ठरवले. आणि दुसऱ्याच आठवड्यात प्रचंड पाऊस पडून सगळीकडून वडापावच्या वासाने मला घेरले. मागून गुरूजींचा माप पडतंय असा पुसटसा आवाज आल्या सारखा वाटला खरा पण मग माझ्या मनाचा cheating day हा आवाज जास्त जवळचा वाटला. असे प्रत्येकच पदार्थांचे वास मला खेचू लागले आणि cheating day आता दर दोन दिवसांनी येऊ लागला. आता आपण खूप जाड होऊ अशी परत मनाला भिती वाटू लागली पण त्या भिती पेक्षा हे येणारे वास आणि  प्रचंड आवडीचा पदार्थ आपल्या समोर आपल्याला न मिळता लोकं खातायेत ह्याचं दु:ख जास्त होतं. आता निर्णय घ्यायचा होता.. मी गाडी पाणीपुरीच्या गाडी समोर थांबवली. (पाणीपुरी खाता खाता मी कायमच आयुष्याचे महत्त्वाचे निर्णय घेतलेत) साधारण दिड महिन्याने पाणीपुरी खाणार होते.. काय आत्मिक आनंद मिळत होता.
त्या प्रत्येक पुरीने "माप" कदाचित पाडलं असेल पण कुठलाही diet आपल्यासाठी नाही हे पण समजावले..
पहिली प्लेट संपताच मी "और एक" म्हणाले, माझा निर्णय झाला होता...

बाकी शून्य!!

"बास आता हेच final करूयात"
असं वाक्य निदान चार हजार वेळा तरी खाबूगिरीच्या कट्ट्यावर बोलले जाते.. विषय बऱ्याचदा वेगवेगळा असतो.. पण या वेळेला तो सगळ्यांनी common कपडे घेण्याचा होता.. हा common कपडे घेण्याचा विषय साधारण वर्ष दीड वर्षांपासून निघाला असेल.. खाबूगिरीच्या कट्ट्यावर इतका प्रचंड चघळलेला दुसरा कोणताच विषय नसणार..
Facebook, wats app जिथे कुठे कुणी कपड्यांची विक्री करत असतील त्या सगळ्यांपाशी विविध प्रकारच्या कपड्यांच्या खरेदीची विचारपूस करण्याचे सत्र चालू झाले..
एखाद वेळी कुणी नवीन ड्रेस घालून आलं आणि तो ड्रेस एकीला कुणाला तरी आवडला तरी लगेच आपण तसाच ड्रेस common घेऊ, असा प्रस्ताव त्वरित प्रस्तुत होणार.. मग त्यातून चर्चा रंगणार..  रंग, कापड, variety, quality या सगळ्याचीच चर्चा.. मग त्या चर्चेतून अजून चर्चा.. चर्चांना अजून वाटा.. प्रत्येक वाटेला वेग वेगळ्या चर्चा.. चर्चांचे निष्कर्षही चर्चा आणि आरंभ अंतही चर्चाच.. निरेची हजारदा ताडी होईल पण खाबूगिरीच्या चर्चा काही संपणार नाहीत..
अश्याच चर्चां मधून अनेक मुद्दे निघतात..(आणि परत ह्या अनेक मुद्द्यांच्या अनेक चर्चा होतात..) ह्या मुद्द्यांपैकी एक मुद्दा म्हणजे आपण मुलांना (म्हणजे पुरुषांना) पण वापरता येईल असे काहीतरी common घेऊ.. मुद्दा बरोबर होता.. त्यामुळे त्यावर चर्चा होणं रास्तच होतं.. चर्चेचा निष्कर्ष असा निघाला की आपण common sweatshirt घेऊयात.. मग तशी कृती झाली, चौकश्या झाल्या.. काही sample मागवले गेले आणि निर्णय होता होता ते सगळे बारगळले.. मग ते कसे बारगळले ह्याची  काही दिवस चर्चा..
त्यानंतर अनेक दिवस wats app वर येणाऱ्या प्रत्येक ड्रेस, साडी, कुर्त्याच्या जाहिराती मनावर घेतल्या जाऊ लागल्या.. प्रत्येकच वेळेला "बास आता हेच final करू" असं म्हणून नवीन काही आले की "बघू बघू" असं म्हणत परत चर्चेला उधाण येई.. आणि चर्चेतच त्याचा अंत होई..
असेच एकदा नवीन आलेल्या madam ने online विकत घेतलेली साडी नेसली होती, ती साडी सगळ्यांनाच आवडली, म्हणून तशाच साड्या online मागवायच्या ठरवल्या.. पण online साड्या बघितल्यावर, त्या madam ने घातले होते तसे blouse available नसल्याने ते पण रद्द झाले..
नवरात्रात नऊ रंग घालतात, तेव्हा तरी हे common घेतलेल्यामधले घालूयात असा विचार झाला आणि परत नवरात्री आधी दोन आठवडे शोध मोहीम अजून जोरात चालू झाली.. आता चक्क काही सख्या मिळून दुकानात जाऊन काही कपडे बघून आल्या.. पण महाग वाटल्याने परत गाडी online खरेदी कडे वळली.. आणि online dress material चे selection करण्याची प्रक्रिया चालू झाली.. प्रत्येकाने आपल्या आवडीचा रंग select केला.. आणि आता फक्त order करायची ठेवली होती.. दुसऱ्या दिवशी office मध्ये येऊन order पण केली.. साधारण तेरा हजार रुपये असे Bill झाले.. cash on delivery.. एकत्र करता नाही आली म्हणून वेगवेगळी order place केली.. आणि काही दिवसातच ती order आली.. उत्साहात सगळ्यांनी पैसे जमा केले.. आणि आनंदात ती order आणली.. अर्थातच ते कपडे कसे आहेत हे बघण्याची उत्सुकता फारच दांडगी होती.. त्यामुळे भराभर सगळ्यांनी आपापले parcel उघडून पाहिले.. आणि दोघी सोडल्या तर बाकी सगळ्यांचेच मत, "फोटो मध्ये तर वेगळेच दिसत आहे" असे झाले.. त्यामुळे ते parcel आल्या पावली परत गेले.. आता जेवायच्या वेळेत परत चर्चांना उधाण आले.. की आता आपण online घ्यायलाच नकोच.. मग काय करायला हवे आणि कसे करायला हवे ह्याची प्रत्येकाची वेगवेगळी मतं.. चौदा स्त्रीयांच्या चौदाशे आवडी निवडी.. एका कोणत्या वस्तूवर एकमत कसं काय होईल बरं!! Order केली, ती आली आणि परतही गेली.. बाकी राहिले शून्य आणि त्या शून्याच्याही न संपणाऱ्या अनंत  चर्चा.............

Oh My God!!!!!!!

"चला, आवरा... उठा... जेवायची वेळ झाली"
हा आवाज घरात आईचा नसून, खाबूगिरीचे प्रमुख खवय्ये टूबुकदादांचा, खाबूगिरीच्या wats app group वर, ते स्वतः सुट्टीवर असताना पडलेला msg असतो..
दररोज बरोबर दुपारचे एक वाजले, की ऑफिस मधले light बंद होतात आणि स्वतःच्या घरातल्या एखाद्या कार्यक्रमासाठी आमंत्रण द्यावे तसे टुबुक दादा प्रत्येकाच्या टेबलाजवळ जाऊन जाऊन त्यांना, स्वतःचाच (म्हणजे ज्याचा त्याने) डबा खायला ते बोलवत असतात.. जणू काही सगळ्यांनी वेळेत जेवण करणे ही त्यांचीच गरज आहे.. मग स्वतःच लवकर पुढे जाऊन 16 ते 17 लोकांना एकत्र बसता यावं म्हणून टेबलं जोडणार.. जणू काही सगळ्यांनी एकत्र बसावं ही देखील त्यांचीच गरज.. पण त्यांचा तसा आग्रह असल्यामुळेच खाबूगिरी ला  एकत्र जेवता येते.. आणि जेवणाबरोबर गप्पा पण पोटभर होतात.. आणि यदा कदाचित ते सुट्टीवर असले तर msg करून ते आठवण करतातच..
स्वतः खाण्यावर आणि मित्रांवर अत्यंत जास्त प्रेम करत असल्यामुळे सगळ्यांनी वेळेत जेवावे असा आणि एकत्र जेवावे असा सतत आग्रह ते करणार.. सगळ्यांच्या आवडी निवडी माहिती असलेले आणि जर कुणाला जेवायला यायला उशीर होणार असेल तर त्या व्यक्तीला, ती व्यक्ती जेवायला येई पर्यंत 'लवकर ये' म्हणून फोन करणारे..
नुसते जेवणच नाही तर चहासाठी सुद्धा प्रत्येकाच्या टेबलपाशी जाऊन जातीने बोलावणार.. (जसं काही स्वतःच्या हातानेच तो बनवलाय..)
कुणालाही कधीही कोणत्याही प्रकारची माहिती वा मदत कोणत्याही वेळी ते उपलब्ध करून देतात.. एकच माहिती एकाच माणसाला अनेक वेळा आणि सतत देण्याचा चमत्कारिक संयम त्यांच्या जवळ आहे.. त्यामुळेच office मधल्या प्रत्येकच माणसाला ते मित्र वाटतात, ते ही अगदी जवळचे..
टुबुक दादांच्या ऑफिसच्या drawer ला जसा खाऊ असतो तसेच औषधे पण असतात.. कोणत्याही दुखण्यावरचे औषध असो वा खूप पोट भरल्यानंतर बडीशेप हवी असो, टुबुक दादांच्या drawer ला सगळे पर्याय उपलब्ध असतात.. आणि ही औषधे आणि बडीशेप regularly refill देखील ते स्वतःच (बऱ्याचदा स्वखर्चाने) करतात.. आणि संपूर्ण office मध्ये कुणाला कशाचीही मदत हवी असल्यास, टुबुक दादा तत्परतेने स्वतः मदतीला उपलब्ध असतात..
प्रत्येकाच्या आवडी निवडी लक्षात ठेवून प्रत्येकाला आवडेल असा खाऊ ते आणत... friendship day ला न विसरता सगळ्यांना cadboury आणि दिवाळीत आठवणीने स्वतः बनवलेली चकली...  थोडक्यात काय तर सगळ्यांचेच अत्यंत लाड करणार..
मुळचे दुष्काळी भागातले असल्याने पाणी आणि निसर्गाची विशेष कदर ते करणार.. ते स्वतः अत्यंत उत्कृष्ट छायाचित्रे टिपतात... निसर्गाची photography तर त्यांचा हातखंडा.. निसर्गातल्या सूक्ष्म आणि अति सूक्ष्म घटकाला, मग तो पाला पाचोळा असो, वा फूल किडे मुंग्या फुलपाखरू, सगळं त्यांच्या कॅमेऱ्यात बंदिस्त होतं..आणि  टुबुक दादा फोटोग्राफी करत असल्याचा फायदा खाबूगिरी मधल्या सुंदर्यांना पुष्कळदा होतो.. बिचारे टुबुक दादा देखील अत्यंत संयमाने छायाचित्र टिपत असतात..
अमृतांजन roll on शिवाय कुठलेच व्यसन नाही आणि (स्वतःच्या) फोन शिवाय कश्याच्याच ते आहारी गेलेले नाहीत..
फारसं कधी कुणाला कश्यासाठी नाही ते म्हणत नसत, कितीही कुणी व्यक्ती नावडती असो, पण टुबुक दादा सगळ्यांशीच प्रेमाने आणि काळजीने वागणार.. (अतिशय जास्त) चांगुलपणाचं  जीवंत उदाहरण म्हणजे टुबुक दादा..असे हे जगमित्र टुबुक दादा.. एकत्र जगण्याचा आनंद घेणारे आणि तसं जगायला त्यांच्या आप्तांना भाग पडणारे...